Адчай

 А на вайне як на вайне

І цыгарэты йдуць як цыгарэты

Быць на вайне ужо па мне

І што яшчэ магло б тут быць сакрэтам

Не стрэл у твар, не стрэл у грудзі

А страх за блізкіх і дзяцей

Так лістапад прайшоў, пачнуцца снежань, студзень

Так шмат вакол людей і не-людзей...

Камусьці цяжка ўжо прамовіць прывітанне

Усё больш маўчком, як не з адной Зямлі,

Я восені скажу на развітанне

Малі Зямлю, Сусвет цяпер малі,

Каб нам зіма была аддайным снегам,

Каб нам вясна прыйшла, як і заўжды,

Каб летам жыць і радавацца спевам,

А там і ты ізноў - і без бяды

Вайна вайной, а у кагосьці дзеці

Вайна вайной, і хоць ужо па мне

Павінна так ўсталіцца ва ўсім свеце

што міру-мір, а ўся вайна -вайне.